Komorebi is de stilte van gefilterd zonlicht. Een spel van licht en schaduw, het geduldige dansen van schaduwen op de muur. Fragmenten van schoonheid in een tijd die niet zacht voelt, tijdens het herstel van een ingrijpende operatie. Komorebi herinnert me eraan dat het oké is om me gebroken te voelen. Dat zelfs gebroken licht zijn weg vindt, tussen bladeren, over huid, in ogen, naar binnen.